A falta de sono está asociada ao risco de obesidade e diabete tipo 2

A ausencia de sono ten como consecuencia un modelo de tensión e activación do sistema nervioso simpático, que pode traer consigo o desenvolvemento de obesidade abdominal e resistencia á insulina

Existen numerosos estudos epidemiolóxicos que aseguran que, a falta de soño está asociada ao risco de desenvolver obesidade e diabetes tipo 2. Ao tratarse de dúas patoloxías moi prevalentes e facilmente prevenibles, a Sociedade Española de Endocrinoloxía e Nutrición (SEEN) alerta de que durmir pouco produce un aumento de concentración de ghrelina, unha hormona secretada principalmente pola mucosa gástrica que estimula a inxesta, ao mesmo tempo que reduce a leptina, de efecto saciante, procedente do tecido adiposo. Esta subida e baixada de valores hormonais, favorece un comportamento alimentario que promove a ganancia de peso.

Publicidade Xornal Galego:

Nesta liña, o Dr. Javier Salvador, membro da área de Neuroendocrinología da SEEN, advirte de que a ausencia de soño ?ten como consecuencia un modelo de tensión e activación do sistema nervioso simpático, que pode traer consigo o desenvolvemento de obesidade abdominal e resistencia á insulina. Ambos os fenómenos, aumentan a probabilidade de desenvolver diabetes e outras complicacións como hipertensión arterial?. Do mesmo xeito, aclara que cando existe apnea obstructiva do soño os fenómenos derivados da hipoxia tisular intermitente tamén contribúen á deterioración metabólico e ao aumento da masa graxa e do peso corporal, así como dos seus comorbilidades asociadas.

Como consecuencia de todos estes factores prodúcese unha somnolencia diúrna e un cansazo que favorece o sedentarismo, o que tamén promove o desenvolvemento de obesidade e diabetes.

Alimentación e falta de soño

Existen estudos nos que se comprobou que existe un aumento no consumo de carbohidratos, sendo a variación da porcentaxe de inxesta un factor que pode contribuír ao risco de obesidade, resistencia insulínica e diabetes. No entanto, tratar de controlar a inxesta non é fácil, dado que a súa alteración está determinada por factores biolóxicos.

Influencia hormonal no apetito das mulleres

O especialista comenta que os ciclos hormonais de homes e mulleres inflúen no apetito e na ganancia de peso de maneira diferente. No caso feminino as variacións propias do ciclo menstrual fan que a situación sexa máis cambiante que no home.

Atendendo o período previo á menstruación, cando hai valores elevados de estradiol e proxesterona na muller fértil, existe, nalgunhas persoas, unha tendencia a aumentar de peso e a experimentar un comportamento alimentario máis compulsivo. Nos casos con síndrome premenstrual disfórico (caracterizado por síntomas cíclicos, somáticos, psicolóxicos e conductuales, agravados na fase luteal do ciclo menstrual), relaciónanse cun maior apetito polos alimentos doces que conteñen unha alta densidade enerxética.

Igualmente, no período de lactación é posible contemplar un aumento da inxesta compensador que pode ser como consecuencia de cambios no ton dopaminérgico e noradrenérgico centrais derivados da hiperprolactinemia, caracterizada por un alto nivel da hormona prolactina no sangue e estimulada pola succión da mamila á vez que a desaparición das hormonas sexuais de produción placentaria.

Influencia hormonal no apetito dos homes

No caso dos homes, demostrouse que a testosterona produce un incremento do peso corporal baixo administración crónica. Con todo, en repetidas ocasións aparece obesidade cando se produce hipogonadismo masculino, resultado dunha diminución da concentración de testosterona endóxena como consecuencia da súa toma exógena. Isto mostra diferentes efectos desta hormona en función do escenario biolóxico.