Plantas medicinais voltan ser estudadas polos científicos

Na procura de novos fármacos contra o paludismo e outras patoloxías, están a realizarse ensaios clínicos con remedios vexetais tradicionais. Os resultados son prometedores.

 

Publicidade Xornal Galego:

200 millóns de persoas contraen o parásito cada ano, a maioría delas de África, onde o elevado prezo dos tratamentos impídelles acceder a eles.

Nas últimas décadas, observouse que os métodos clásicos de investigación farmacolóxica, nos que se analizan os compostos in vitro e en animais antes de iniciar os ensaios en humanos, deron lugar a poucos medicamentos comercializados.

Algúns científicos, por conseguinte, optan por un enfoque diferente. Estudan a pacientes xa tratados con remedios vexetais tradicionais e, a continuación, investigan no laboratorio o máis prometedor.

A pesar de que moitos dos medicamentos autorizados pola Axencia Federal de Fármacos e Alimentos de EE.UU. proceden do mundo natural, non adoitan realizarse ensaios clínicos con plantas medicinais. O enfoque clásico para descubrir medicamentos na natureza implica o illamento de compostos puros de plantas, fungos ou bacterias. Despois, no laboratorio selecciónanse e optimizan as sustancias prometedoras. Avalíase a súa seguridade en animais e, só se esta queda garantida, inícianse os ensaios con humanos.

 

Ante esta situación, Graz e Willcox tratan de investir a paradigma da investigación dos produtos naturais. Para iso, comezan o proceso mediante estudos con humanos e só máis tarde illan os compostos activos. O primeiro paso consiste en observar a pacientes que reciben remedios tradicionais a base de plantas co obxectivo de identificar o máis prometedor. A continuación, realízase un ensaio clínico co remedio en cuestión. Finalmente, identifícase a sustancia activa que representará o punto de partida da investigación farmacolóxica. A orixe da súa estratexia, denominada farmacoloxía inversa, sitúase nos métodos empregados polos científicos indios para descubrir novos medicamentos a partir do medicamento ayurvédica ancestral.

O aspecto máis interesante do seu método é que, aínda que non logren comercializar un produto, ofrecen consellos aos curandeiros tradicionais e á súa comunidade acerca da eficacia de cada planta. Ademais, a investigación pode realizarse cun orzamento alcanzable para os países en vías de desenvolvemento, xa que as primeiras etapas requiren pouco máis que papel e lapis.

Os estudos sobre certa mapoula en Mali constitúen unha proba do potencial desta estratexia e, inesperadamente, algunhas institucións sanitarias internacionais deron unha segunda oportunidade ás plantas medicinais.

Fonte: investigacionyciencia.es